Naprawa głowicy cylindra (VW Golf 2)

Sprężyny zaworowe

Dokładne sprawdzenie sprężyn zaworowych wymaga użycia specjalnego narzędzia pomiarowego. Jeśli nie ma żadnego, możesz wykonać następujące czynności:

Porównaj wyjętą sprężynę z nową. Jeżeli stara sprężyna jest krótsza od nowej, to znaczy, że jest zużyta i należy ją wymienić wraz z pozostałymi.

Połóż sprężyny na płaskiej powierzchni (szkle), tak aby ściśnięte zwoje były skierowane w dół. Przyłóż kwadrat do sprężyny i zmierz odległość od górnej krawędzi sprężyny do kwadratu. Jeżeli wartość jest większa niż 2,0 mm, sprężyna jest niedopuszczalnie wygięta i należy ją wymienić.

Połóż sprężyny na płaskiej powierzchni (szkle), tak aby ściśnięte zwoje były skierowane w dół. Przyłóż kwadrat do sprężyny i zmierz odległość od górnej krawędzi sprężyny do kwadratu. Jeżeli wartość jest większa niż 2,0 mm, sprężyna jest niedopuszczalnie wygięta i należy ją wymienić.

Tuleje prowadzące zaworów

Wyczyść prowadnice zaworów szmatką nasączoną benzyną lub acetonem. Po wyczyszczeniu należy włożyć odpowiedni zawór do otworów.

Przymocuj wskaźnik do powierzchni współpracującej głowicy cylindra za pomocą specjalnego zacisku (rysunek 46). Wyciągnij zawór z tulei, aż koniec trzpienia zaworu zostanie schowany w otworze tulei.



Odczytuj wskazania czujnika, obracając zaworem w kierunku prostopadłym do osi trzonu zaworu. Jeżeli przekroczą one 1,0 mm dla zaworów dolotowych i 1,3 mm dla zaworów wydechowych, tuleje należy wymienić.



Przed wymianą tulei należy ocenić ogólny stan głowicy cylindra. Głowicę z małymi pęknięciami pomiędzy gniazdami zaworów (rysunek 47) lub pomiędzy gniazdem zaworu a pierwszym gwintem otworu świecy zapłonowej można ponownie wykorzystać lub oszlifować, jeżeli pęknięcia nie są szersze niż 0,5 mm. Wymiar "A" po szlifowaniu naprawczym (rysunek 48) nie może być mniejszy niż 135,6 mm.

Uwaga! W przypadku wymiany tulei zaworowej należy wyfrezować gniazda zaworowe.

Przed wyciśnięciem tulei prowadzącej z głowicy cylindra należy sprawdzić, czy na jej końcu znajduje się kołnierz podporowy (patrz strzałka na rysunek 45). Tuleja z kołnierzem wypychana jest od strony komory spalania, a bez kołnierza - od strony wałka rozrządu. Starą tuleję prowadzącą wyciska się za pomocą pręta o odpowiedniej średnicy. Aby ułatwić sobie pracę, można podgrzać głowicę. Pręt powinien być zakończony cieńszym trzpieniem, który należy wsunąć w otwór w tulei.


Przy wymianie tulei prowadzących należy wymienić także zawory. Gniazda zaworowe wymagają przeszlifowania.

Nasmaruj nowe tuleje olejem i wciśnij je do zimnej głowicy od strony wałka rozrządu, aż kołnierz podporowy zrówna się z powierzchnią współpracującą głowicy cylindra. Nie można naciskać dalej, gdyż może to spowodować przecięcie kołnierza.

Po wciśnięciu należy rozwiercić otwory pod tuleje specjalnym rozwiertakiem "10-215" (rysunek 49). Otwory w tulejach zaworów wlotowych i wylotowych należy rozszerzyć do rozmiaru 8,0 mm. W tym przypadku pomiędzy tuleją i zaworem będzie zachowana standardowa szczelina.

Gniazda zaworów

Jeśli łożysko wałka rozrządu jest zużyte, można zastosować zregenerowaną głowicę cylindrów. W tym przypadku nie jest wymagane przygotowanie gniazda zaworowego.


Sprawdź stopień zużycia każdego gniazda zaworowego. Niewielkie zużycie powierzchni można skorygować za pomocą frezu stożkowego o kącie 45°. Mocno zużyte siodła należy przeszlifować. Wartości parametrów geometrycznych gniazd zaworowych pokazano na rysunek 50 i 51. Konstrukcja gniazd zaworowych w silnikach gaźnikowych i silnikach z wtryskiem paliwa jest taka sama. Należy zwrócić uwagę na to, aby faza robocza nie była zbyt głęboko wpuszczona w korpus głowicy cylindra. Aby to sprawdzić, należy wykonać następujące czynności:

• włóż zawór do tulei prowadzącej, dociskając głowicę zaworu do gniazda w obszarze fazowania;
• zmierz odległość "A" (rysunek 52) między końcem trzonu zaworu a górną powierzchnią styku (patrz 50, 51) głowice cylindrów.
• określić dopuszczalną głębokość wnęki zaworu (oznaczoną jako "b" na rysunek 50 i 51) na podstawie zmierzonej odległości "A" oraz faktu, że minimalna odległość od końca trzonka zaworu do górnej płaszczyzny styku głowicy cylindra wynosi 35,8 mm dla zaworu dolotowego i 36,1 mm dla zaworu wydechowego.

Podczas przetwarzania należy stosować się do następujących zaleceń.

Podczas wymiany tulei prowadzących zawory konieczna jest obróbka gniazd zaworowych. Wykonuje się to w następujący sposób. Rzeczywistą powierzchnię pasa obrabia się nożem pod kątem 30° (zawór wlotowy) lub 45° (zawór wydechowy), a następnie wymagana szerokość pasa roboczego (2,2 mm) jest formowana poprzez obróbkę górnej części frezem 45° (zawór wlotowy) lub 30° (zawór wydechowy) a dolna część z frezem o kącie 60° (tylko do zaworów dolotowych).

Po wykonaniu faz roboczych gniazd należy oszlifować do nich zawory. W tym celu należy pokryć powierzchnię siedziska pastą polerską zmieszaną z olejem silnikowym i włożyć zawór na miejsce, smarując jego trzonek olejem silnikowym. Przymocuj narzędzie do docierania do zaworu i obracaj zawór w obu kierunkach (rysunek 53), delikatnie dociskając zawór do gniazda. Początkową pracę można ułatwić obracając zawór za pomocą wiertarki. Do zakończenia procesu szlifowania należy używać wyłącznie czystego oleju silnikowego.



Po zakończeniu szlifowania należy usunąć pastę i wyczyścić wszystkie powierzchnie. Sprawdź powierzchnie robocze siedziska i zaworu. Na obu powierzchniach powinien znajdować się ciągły pierścień matowy o szerokości równej szerokości fazy roboczej.

Na roboczej fazie zaworu zrób ołówkiem kilka znaków w kształcie okręgu, w odstępach około 1 mm. Włóż zawór do tulei i dociśnij go do gniazda. Naciskając lekko na zawór, obróć go o 90°.

Wyjmij zawór i sprawdź, czy ślady ołówka na pasku roboczym zniknęły. Przystąp do montażu głowicy. W przeciwnym wypadku należy kontynuować obróbkę powierzchni styku lub, w ostateczności, zamontować nową lub odnowioną głowicę cylindrów.

Zawory

Niewielkie uszkodzenia powierzchni gniazda zaworu można usunąć poprzez zeszlifowanie zaworu do gniazda w sposób opisany wcześniej.

Należy sprawdzić stopień zużycia zaworów (rysunek 55), uwzględniając różnice pomiędzy zaworami dolotowymi i wydechowymi. Zawory mocno zużyte należy wymienić.



Jeżeli na końcu trzonka zaworu pojawią się ślady zużycia, można go oszlifować, pamiętając, że grubość usuniętej warstwy metalu nie powinna przekraczać 0,5 mm.

Płytek zaworowych nie wolno szlifować. Uszkodzone zawory można jedynie oszlifować lub wymienić na nowe.

Głowica cylindra

Dokładnie oczyść powierzchnie styku głowicy cylindrów i bloku silnika, a następnie sprawdź, czy głowica cylindrów nie jest zdeformowana. W tym celu należy umieścić specjalną szynę na powierzchni styku głowicy cylindra, jak pokazano na rysunek 54 i przy użyciu szczelinomierzy określić stopień wypaczenia głowicy cylindra wzdłuż, w poprzek i po przekątnej płaszczyzny styku. Jeżeli szczelina nie przekracza znacznie 0,10 mm, wówczas głowicę należy oddać do szlifowania. Jeżeli powierzchnia jest bardzo nierówna, głowicę należy wymienić. Po zakończeniu szlifowania wysokość głowicy bloku nie powinna być mniejsza niż 135,6 mm. Miejsce pomiaru wysokości głowicy cylindra pokazano na rysunek 48.

Wał rozrządczy

Wałek rozrządu oznaczony jest w specyficzny sposób, pokazany na rysunek 56, w zależności od typu silnika:

• w silniku gaźnikowym typu "HZ" wałek rozrządu nie jest oznaczony;
• w silnikach gaźnikowych "MN" i typu "NU" wałek rozrządu ma odlany pasek pomiędzy krzywkami pierwszego cylindra, o większej średnicy niż czop nośny, pokazany na rysunek 56 liter "D";
• w silniku z układem wtryskowym wałek rozrządu ma dwa paski odlewane między krzywkami pierwszego cylindra, oznaczone na rysunek 56 literą "B", ale na tym wałku nie ma krzywki "C" napędzającej pompę paliwa.

Zamontuj zewnętrzne czopy wałka rozrządu na dwóch pryzmatach znajdujących się na płycie pomiarowej lub zamocuj je w środkach na tokarce (rysunek 57). Umieść wskaźnik na centralnym czopie wału. Powoli obróć wałek rozrządu i odczytaj wskazania wskaźnika. Jeżeli odczyt przekroczy 0,10 mm, wał jest zdeformowany i wymaga wymiany. Sprawdź wał pod kątem widocznych uszkodzeń.



Aby sprawdzić luz promieniowy w łożyskach wału, konieczne jest użycie kalibrowanego drutu plastikowego "Plasligage".

Kontrolę należy przeprowadzić bez instalowania popychaczy w następujący sposób:

Wyczyść pokrywy i łożysko wałków rozrządu, a następnie zamontuj wałek na miejscu.

Umieść kawałek skalibrowanego drutu wzdłuż osi wału na każdym czopie łożyska wału i zamontuj pokrywy łożysk zgodnie z ich numerami (patrz rysunek 42). Dokręć nakrętki mocujące pokrywę równomiernie, zaczynając od środka w kierunku krawędzi, z siłą 6 Nm, a następnie obróć je o kolejne 90°. Po wykonaniu tej czynności wałka rozrządu nie można już obracać.

Odkręć nakrętki mocujące pokrywy łożysk w odwrotnej kolejności i zdejmij pokrywy. Porównaj szerokość skalibrowanych odcinków drutu z dostępnym szablonem linijki. Jeżeli luz w którymkolwiek łożysku przekracza 0,10 mm, oznacza to, że łożysko i wałek rozrządu osiągnęły granicę zużycia, co będzie wiązało się z koniecznością wymiany wału, a często także głowicy cylindra.

Aby określić luz osiowy, wałek rozrządu musi być zamontowany w głowicy cylindra (bez popychaczy) i zabezpieczyć centralną pokrywą łożyska. Połóż głowicę cylindra na płaskiej powierzchni i po zamocowaniu wskaźnika do przedniej części głowicy cylindra (rysunek 58) przesuń wał wzdłuż osi. Luz osiowy nie powinien przekraczać 0,15 mm. Wyższa wartość wskazuje na zużycie powierzchni oporowej pokrywy łożyska.