Wartość cieplna wskazuje maksymalne dopuszczalne obciążenie cieplne jednej świecy zapłonowej. W miarę jak liczba żarowa maleje, dopuszczalne obciążenie cieplne wzrasta. W tym przypadku poprawia się odprowadzanie ciepła ze świecy zapłonowej, co skutkuje zmniejszeniem ryzyka zapłonu przedwczesnego (praca silnika po wyłączeniu zapłonu). Główną wadą świec zapłonowych o wysokim obciążeniu cieplnym jest to, że temperatura samooczyszczania świecy zapłonowej jest również wysoka. W takim przypadku robocza część świecy zapłonowej pokrywa się osadami, zwłaszcza gdy silnik nie nagrzeje się do temperatury roboczej podczas jazdy.
Moc cieplna świecy żarowej jest określana przez producenta pojazdu. Świece zapłonowe różnią się między sobą obecnością jednej lub kilku elektrod bocznych oraz średnicą i długością gwintu, dlatego do prawidłowej pracy silnika należy stosować wyłącznie świece zapłonowe zalecane przez producenta.
Żywotność świec zapłonowych zależy przede wszystkim od materiału elektrod. Elektrody wykonane ze stopu chromowo-niklowego charakteryzują się wysoką przewodnością cieplną i wysoką odpornością na korozję. Zastosowanie srebra gwarantuje maksymalną przewodność cieplną. Elektrody platynowe charakteryzują się najwyższymi właściwościami antykorozyjnymi i odpornością na blaknięcie. Żywotność świec zapłonowych zależy od materiału elektrod oraz konstrukcji świecy i wynosi od 20 000 do 100 000 km.
Między świecą zapłonową a głowicą cylindra stosowane są dwa rodzaje uszczelnień.
Jeżeli świeca zapłonowa ma płaską powierzchnię uszczelniającą, na świecy zapłonowej montowany jest nieusuwalny zewnętrzny pierścień uszczelniający. Jeżeli świeca zapłonowa ma uszczelnienie stożkowe, nie są wymagane żadne dodatkowe pierścienie uszczelniające. Ze względu na zmniejszenie wymiarów silnika stosuje się świece zapłonowe z uszczelką płaską i zmniejszonym rozmiarem klucza lub świece zapłonowe z uszczelką stożkową.
Komentarze gości